Geçen hafta goktay.dev’in “deploy” ve “seo” klasörlerini açtım — ikisi de boştu. Niyetim basitti: API’yi Docker’a taşımak, Cloudflare’i düzgün bağlamak, GSC/GA4’ü kurmak. Bunu yaparken bir AI ajanına (Claude Code) “master” rolü verdim — kod yazan değil, kararları veren ve doğrulayan bir rol. Sonuçta çıkan şey, aslında bugünlerde asıl aranan işin ne olduğunun bir özeti oldu: artık kimse “biri kod yazsın” demiyor, “biri AI araçlarını yönetip bunu güvenli şekilde production’a taşısın” diyor.
Bu yazı o sürecin dökümü — hangi kararları ben verdim, hangi işi ajan yaptı, nerede yanıldık, nerede gerçek bir güvenlik açığı bulduk.
Sahne: Üç Dağınık Klasör
Proje şu haldeydi: /api (Go, net/http, 28 küçük ücretsiz araç — JSON/SQL/hash/docker araçları), /app (Astro + React, statik site, aynı araçların UI’ı), ve iki boş klasör: /deploy, /seo. API, root yetkisiyle çalışan bir systemd servisiydi — Docker yoktu. Cloudflare bağlıydı ama SSL modu “Flexible” (yani Cloudflare’den origin’e giden trafik şifresizdi). GSC/GA4 hiç bağlı değildi.
İlk iş: dört “ajan” tanımlamak (api-agent, app-agent, deploy-agent, seo-agent) — her biri kendi dizinine ve o dizinin kurallarına hakim, aralarında ben koordine ediyorum. Bu, “tek bir ajana her şeyi sor” yerine, her alanın kendi bağlamını taşıması için işe yaradı.
Dockerize Etmek: Traefik Zaten Oradaydı
VPS’e bağlanır bağlanmaz sürpriz: Traefik zaten çalışıyordu — başka iki client projesi için kurulmuştu, dosya-tabanlı routing kullanıyordu (Docker soketini bilerek bağlamıyordu; “Traefik’i ele geçiren biri tüm Docker’ı ele geçirir” mantığıyla). api.goktay.dev için bir rota bile tanımlıydı ama hâlâ host.docker.internal:8086’ya, yani Docker dışındaki systemd servisine işaret ediyordu.
İş aslında “Traefik kur”dan “goktaydev-api’yi zaten var olan mimariye uydur”a dönüştü:
FROM golang:1.26-alpine AS builder
WORKDIR /src
COPY go.mod go.sum ./
RUN go mod download
COPY cmd ./cmd
COPY internal ./internal
RUN CGO_ENABLED=0 GOOS=linux go build -trimpath -ldflags="-s -w" -o /out/goktaydev-api ./cmd/api
FROM alpine:3.20
RUN apk add --no-cache ca-certificates && adduser -D -H -u 10001 goktaydev
WORKDIR /app
COPY --from=builder /out/goktaydev-api ./goktaydev-api
USER goktaydev
EXPOSE 8086
ENTRYPOINT ["./goktaydev-api"]
Container’ı edge network’üne bağladık, Traefik’in rota dosyasında tek bir satırı değiştirdik (host.docker.internal:8086 → goktaydev_api:8086), eski systemd servisini durdurduk. Kesinti: sıfır, çünkü her adımdan sonra /api/health’i gerçek domain üzerinden test ettik.
Sonra Cloudflare origin sertifikasını yükleyip SSL modunu Flexible’dan Full (strict)‘e çektik — artık Cloudflare↔origin trafiği de şifreli.
Ajan Kod İnceledi, İki Gerçek Güvenlik Açığı Buldu
Bu noktada “madem Docker’a aldık, kod sağlığına da bakalım” dedim. Ajana backend’i analiz ettirdim — beklediğimden fazlasını buldu:
1. bcrypt cost sınırsızdı. Handler, istemciden gelen cost parametresini doğrudan bcrypt.GenerateFromPassword’a veriyordu. cost=31 göndermek, tek bir istekte bir CPU çekirdeğini ~1,5 gün kilitliyordu. Rate limit de yoktu.
2. argon2 doğrulamasında bellek sınırı yoktu. İstemcinin gönderdiği encoded hash string’inden parse edilen m (memory) parametresi 4 GB’a kadar çıkabiliyordu — birkaç eşzamanlı istek container’ı OOM ile düşürebilirdi.
İkisi de klasik “application-layer DoS” — WAF bunu görmez çünkü istek küçük ve tek, maliyet sunucu tarafında patlar. Düzeltme basitti (cost’u 4-14 aralığına, argon2 parametrelerini m≤128MB/t≤10/p≤4’e sabitlemek), ama asıl ders şu: bu kod aylarca production’da çalışmıştı, kimse fark etmemişti, çünkü görünürde hiçbir şey bozuk değildi.
Yan Ürün: Meğer Bozukmuş
Aynı taramada, VCF→Excel dönüştürücüsünde gerçek bir fonksiyonel bug bulduk: dosya O_WRONLY (sadece yazma) modunda açılıyor, sonra aynı handle’dan okunmaya çalışılıyordu. Yani muhtemelen bu araç production’da hiç çalışmıyordu — kimse şikayet etmemişti çünkü muhtemelen kimse kullanmamıştı (SEO raporunda da bu aracın trafiğinin düşük olduğu çıktı, tesadüf değil). O_RDWR’a çevirip gerçek bir VCF dosyasıyla test ettik, çalıştı. Bu arada yükleme dosyalarının işlem sonunda silinmediğini de fark ettik — hem disk doldurma riski hem KVKK açısından sorunlu bir detaydı, onu da kapattık.
Firewall Faciası: İki Başarısız Deneme, Bir Çözüm
En öğretici kısım burası. Rate limit’i gerçek kullanıcı IP’sine göre uygulamak için X-Forwarded-For/CF-Connecting-IP header’ına güvenmemiz gerekiyordu — ama bunu güvenli yapmanın tek yolu, sunucuya sadece Cloudflare üzerinden erişilebilmesini garantilemekti. Kontrol ettim: port 80/443 tüm internete açıktı, origin IP’yi bilen biri Cloudflare’i tamamen atlayıp header’ı sahteleyebilirdi.
Deneme 1 — firewalld zone’u. Cloudflare’in yayınladığı IP aralıklarını (15 IPv4 + 7 IPv6) ayrı bir firewalld zone’una koyup http/https servislerini genel zone’dan kaldırdık. Test ettim: doğrudan origin IP’ye hâlâ bağlanılabiliyordu. Sebep: Docker, yayınladığı portlar için kendi DNAT kuralını PREROUTING’e ekliyor, paket bu noktadan sonra INPUT zinciri yerine FORWARD’dan geçiyor — firewalld’ın zone kuralları INPUT’u hedefliyor, yani hiç devreye girmiyor. Klasik “Docker firewalld’ı görmez” sorunu.
Deneme 2 — Docker’ın kendi DOCKER-USER zinciri. Bu zincir, Docker’ın operatörler için bıraktığı, kendisinin asla ezmeyeceği bir yer. Cloudflare aralıklarını RETURN, geri kalanı DROP olarak ekledik. IPv4 kısmı çalıştı ama IPv6 DOCKER-USER zinciri bu sunucuda hiç yoktu (Docker’ın IPv6 desteği kapalıydı) — ip6tables-restore hata verdi ve firewalld “FAILED” durumuna geçti. Hemen kontrol ettim: canlı trafik hâlâ akıyordu (kernel’deki son başarılı kural seti bozulmamıştı), ama firewalld’ın kendisi yönetilemez haldeydi. Her şeyi (direct.xml’i boşaltıp) geri aldım, servis yeniden sağlıklı duruma döndü. Sıfır kesinti, ama sıfır ilerleme de.
Çözüm — hypervisor seviyesi firewall. VPS sağlayıcısının (Hostinger) panelinde, guest OS’un (ve dolayısıyla Docker’ın) hiç haberi olmadığı, ağ seviyesinde çalışan bir firewall API’si vardı. Aynı Cloudflare IP listesini orada tanımladım — bu, Docker’ın DNAT’ını hiç görmeden paketi daha sunucuya ulaşmadan filtreliyor. Sonuç: doğrudan IP’ye TCP bağlantısı artık False, Cloudflare üzerinden gelen trafik etkisiz. O andan sonra Go kodundaki getIP() fonksiyonunu CF-Connecting-IP’yi önceleyecek şekilde güncellemek güvenli hale geldi.
Buradaki ders: iki kez “doğru” görünen bir çözüm denedim, ikisi de pratikte işe yaramadı — ama her adımda gerçek trafiği test ettiğim için, hatayı production’ı bozmadan keşfedip geri alabildim. AI ajanı burada hızı sağladı, ben de “her adımdan sonra doğrula” disiplinini.
Sonra Gelen Katman: Gerçek Veri, Gerçek Sorunlar
GSC, GA4 ve Bing Webmaster API’lerini bağladık (bu ortamda Python yoktu — servis hesabı JWT’sini Node’un yerleşik crypto modülüyle imzalayıp token almak gerekti, çoğu rehber Python/google-auth anlatır, bu yüzden not ediyorum). Gerçek veriyle bakınca ortaya çıkanlar:
- 90 günde 300’den fazla session’a karşı ölçülen tek bir iletişim tıklaması — ölçüm hatası (sadece mailto/whatsapp tıklaması sayılıyordu,
/iletisim’e giden linkler hiç ölçülmüyordu) ve gerçek bir CTA eksikliği birlikte. - Bazı araçlar beklenenin çok üstünde CTR alıyordu (ör. VCF↔Excel dönüştürücü %13), bazı “developer jargonlu” araçlar (struct-generator, model-donusturucu gibi) pratikte hiç aranmıyordu.
aes-encryptorsayfası arama sonuçlarında ilk sayfanın üstündeydi (pozisyon ~3.7) ama CTR beklenenin çok altındaydı — başlıkta güven sinyali (“Ücretsiz”) yoktu.
Bunları düzelttik: her araç sayfasına “bunu kim yaptı, iş teklifine açık mı” CTA’sı, huninin başını da ölçen ayrı bir event, düşük-rekabetli nişlere çekilmiş başlıklar.
Peki Bu Neden Önemli?
Bu yazının kendisi, aslında anlattığı tezin kanıtı: bir AI ajanını kullanarak gerçek bir production sistemini (Docker migrasyonu, SSL, firewall, güvenlik açığı tarama, SEO/AI-görünürlük altyapısı) yönettim — kod satırı yazarak değil, doğru soruları sorarak, her adımı doğrulayarak ve hatalı bir yaklaşımı production’ı bozmadan geri alarak. Artık şirketlerin ihtiyacı bu: AI araçlarını kullanabilen değil, AI araçlarının çıkardığı sonucu güvenle production’a taşıyabilen biri.
İki firewall denemesinin başarısız olması bir utanç kaynağı değil — tersine, sürecin neden güvenli olduğunun kanıtı. Her adımda “işe yaradı mı?” diye sormadan ilerlemiş olsaydım, bu yazı çok farklı (ve çok daha kısa) olurdu.